Cześć, jestem Paweł.

Tworzę oprogramowanie od ponad dekady. Początki miały charakter typowo zadaniowy: jest ticket, jest rozwiązanie. Z czasem przesunąłem się w stronę podejścia bardziej analitycznego i pragmatycznego — mniej „jak to zrobić”, więcej „czy i po co to robić”.

Dziś najbardziej interesuje mnie to, jak dane płyną przez system, gdzie przebiegają granice odpowiedzialności i ile naprawdę kosztuje utrzymanie rozwiązania, które dziś wygląda na sprytne. Stąd coraz więcej backendu, architektury i rozmów z ludźmi po stronie biznesu.

Pracuję zdalnie, głównie z zagranicznymi zespołami. Widziałem wystarczająco dużo rozwiązań ambitnych i przekombinowanych, żeby zacząć doceniać te nudne.

AI zagościło w moim warsztacie na stałe. Traktuję je jak potężny wzmacniacz: nie zastępuje wiedzy ani doświadczenia, ale w rękach kogoś, kto wie, jak z niego korzystać, potrafi zwielokrotnić tempo pracy i podnieść jej jakość. Cała sztuka polega na tym, żeby wiedzieć, o co pytać, i potrafić trafnie ocenić odpowiedź.

Na tym blogu piszę o rzeczach, które sam właśnie poznaję, i o tych, które znam na tyle dobrze, żeby warto było się nimi podzielić.

Poza pracą jestem mężem i ojcem. Uczę się gotować i jestem na etapie, na którym wiem już, czego o kulinariach nie wiem. Resztę czasu zagospodarowują gry, filmy i książki — zależnie od tego, ile energii zostanie danego dnia.